Kapı Önü Gazeteliği

Bu kutuyu taşınmadan önce boyadım. Yeni evimin kapısında konuklarımı benim zevkimi taşıyan bir eşya karşılasın istedim. Kutunun ham hali çok hoşuma gitmişti. Hiç düşünmeden aldım. Önce üzerindeki deliklerden kurdele geçirip ortasından fiyonk yapmayı hayal ettim. Ama bir anda böyle bir şey çıktı ortaya. Adeta kutu kendi kendini belirledi. Resimleri eva süngerle kabarttım. Zamanım olsaydı koyu renk yerlerini yat verniği ile vernikleyebilirdim ama ortada toplanmayı bekleyen koliler dururken parlak spray vernikle vernikledim.

Dikiş Çöpü Kutum

Boyamalara başlamışken bir yıldır benimle birlikte dikiş masamda duran ve boyanmayı bekleyen konserve kutusunu da boyadım. Arada kaynamış, yayınlamayı unutmuşum ve taslak olarak kalmış. Malum dikiş dağınık bir iş. Etrafta çöp kutusu olmazsa halimiz harap. Her yer iplik dolar. O nedenle dikiş çöpümü yanımdan hiç ayırmam. Üzerindeki bezelye resimleri beni rahatsız ediyordu. Hemencecik boyayıverdim. Dikiş perilerimi de üzerine yapıştırdım. Parlak spray vernikle vernikledim.

Yeni Tepsiler

Boyamaya başlayınca arkası geliyor. Bu tepsileri de hediye olarak boyadım. Biri evlilik hediyesi, biri emeklilik hediyesi oldu. Önce askı boyamayı düşündüm. Ama iki evi de henüz görmediğimden renk ve resimler konusunda kararsız kaldım. Bana evimin havasına uymayan bir hediye gelse ne kadar güzel olsa da asıp asmamakta kararsız kalırdım. Bunları düşünerek tepsi boyamanın daha uygun olacağını düşündüm. Resimler, kendime boyamak için sakladığım arşivimden. Sanırım pinterestten bulmuştum.

Eskitme ya da çatlatma yapmayı düşünürken kızımın önerisiyle bembeyaz bir tepsi yaptım. Kenarlarını önce maskeleme bandıyla kapatıp boyamayı düşündüm. Kenar kıvrımlarını tek tek bantlamak o kadar bunalttı ki bir süngerin ucuna aldığım boyaları kenarlara pıt pıt yaparak geçtim. Sonra da ıslak bir mendille boyaları dağıttım. Görüntü daha çok hoşuma gitti.

Tepsiler bittiğinde yanları bembeyaz olduğundan sanki yarım kalmış gibi görünüyordu. Bu nedenle elime kulak çubuğunu alarak doğaçlama desenler çizdim. Görenler beğendi ama bence daha çoook çalışmam lazım el boyaması için.

Boyamalar şimdilik bu kadar. Ama kafamda daha çok şey var. Umarım hediyelerin sahipleri mutlulukla kullanırlar.

Boyamalara Devam

Tam ben tam gaz boyamalara devam ederken ve hediyelerim bitti, artık kendime boyayacağım derken hayatımızda büyük bir değişiklik oldu. Tayinimiz çıktı. Kendi halinde bir şehir olan Niğde'den, bir başka kendi halinde bir şehir olan Kastamonu'ya. Artık evimde misafirim. Evi toplamak lazım. Hobi diye biriktirdiğim çöpleri atmam lazım. Yoksa hangi kamyon alır boş pet şişelerini, zeytin tenekelerini. Kumaşlarımı. Lazım olduğunda bulamam diye aldığım boncuklarımı, fistolarımı, fermuarlarımı. Burda dergilerimi. Hamur kalıplarımı. Çerçeve kenarlarını kaplamak için kullanırım diye biriktirdiğim kırpık patron kağıtlarımı. Saksı yapmak için biriktirdiğim yoğurt kovalarımı. Başkaları için çöp, bizler için hazine olan daha nice malzemelerimi. Binbir emekle biriktirdiğim malzemelerimi.
Bir an önce toplanmam gerek ama ben boyama yapıyorum. Ne çok özlemişim boyalarımı. Bu sefer de iş yerimdeki hobi arkadaşım için. Tanıştığımızda ikimiz de hobi dünyasına çok uzaktık. Önce ben başladım, sonra o bana bir kaç şey sorarken bir baktık ki biz hiç bilmediğimiz sulara yelken açmışız. İçtiğimiz kahveler eşliğinde hararetle sohbet ediyoruz. Geri dönüşümlerle başladığımız yolculuğumuza ben dikiş ve boyalarla devam ettim; o cam boyama ve mozaik dünyasına daldı. Her yaptığımız işte birbirimizin onayını aldık. Çünkü birbirimizi gerektiğinde acımasızca eleştirdik, gerektiğinde övdük.
İşte bu tepsi de onun için.
Önce tamamı siyaha boyandı. Sonra mumla eskitme yapılarak kırmızıya boyandı. Arşivimdeki en sevdiğim resimler ve puantiyelerle tamamlandı.

Her baktığında içtiğimiz kahveleri ve tatlı sohbetlerimizi hatırlaması dileğiyle.

Yaşasın! Boyama Sezonu Açıldı

Havalar ısınmaya başlayınca dikiş makinesinin yerini boya fırçaları alıyor. Kışın vernik işi sorunlu olduğundan yaptığım boyamalar elimde sürünüyor. Baharla birlikte kendimi balkona atıyorum. Hem boyalar, hem de vernikler çabucak kuruyor. Neredeyse bir yıl olmuş boya yapmayalı. Boyalarımı kalorifer nedeniyle kurumuştur korkusuyla açtım. Neyse ki bir şey olmamış. Boyamayı öyle özlemişim ki yeni öğrendiğim zamanlardaki gibi gördüğüm her şeyi boyamak istiyorum. İlk işim torunu olan çok sevdiğim bir yakınıma bir bebek kutusu boyamak oldu. Bebekler için boyama yapmak çok zevkli. Cıvıl cıvıl renkler kullanılıyor. Kabartmalarda hamur yerine ilk defa eva süngeri kullandım. Zamanla ne olur bilmem ama hamura göre çok rahat bir kullanımı var.

Bebeğimizin adı belli olduğundan başından beri hep ismi yazılı bir kutu hayal ettim. Harflerini pinterestte arayarak buldum.
Çerçevesini ve resimlerini picasa web albümlerinden seçtim. Önce emzikli, bebek arabalı resimler düşünürken daha uzun süre kullanılabilir olması açısından orman hayvanları resimlerini tercih ettim.

Kutunun iç kısımlarını kulak çubukları ve fırça arkası yardımıyla pati şeklinde süsledim. Dıştaki renkli puantiyeleri de yine kulak çubuğu ile yaptım.
Kemal Bey güle güle kullansın.

Mektup Kutusu

Okullar açıldığından beri yaptıklarım bayağı yavaşladı. İşyerimdeki yoğunluğum da birden artınca kendime ayırdığım zaman çok azaldı. Ancak gece 23:00'ten sonra boş kalabiliyorum. O saatten sonra bir işe başlasam yatmam en erken 01:00'i buluyor. Böyle olunca da ertesi gün sürünüyorum. Daha çok kısa süren, ortalığı çok dağıtmayan işler yapabiliyorum.

Mektup kutusu yapmayı uzun zamandır planladığım bir şeydi ama kafamda nasıl yapacağıma dair bir planım yoktu. Eve gelen tüm mektuplar, okuldan gelen duyurular etrafta dağınık bir halde duruyor, çoğunlukla da kayboluyordu. MDF ya da kontrplaktan bir kutu tasarlıyordum ama onun kesimi için eşimin yardımı gerekiyor. Üstelik ortalığı talaş kaplıyor. Öyle bir temizliği de pek gözüm almadı.

Hafta sonu çocuklara aldığım mısır gevreği kutusu tam yapmayı planladığım şekildeydi.

Öyle olunca hemen işe koyuldum. Önce yanlarından düzgün bir şekilde kestim. Ortaya da bir yuvarlak kestim. İçine çizgili kağıt yapıştırdığım başka bir kağıdı içten yapıştırdım. Evdeki eşyalar kahverengi ağırlıkta olduğu için daha önce aldığım ahşap desenli yapışkanlı kağıtla tüm kutuyu kapladım. Kutunun içinde kaybolmasınlar diye aynı kağıtla bir ilaç kutusu kaplayarak içine kalemlik olarak yapıştırdım.

Uygun olacağını düşündüğüm resimlerin çıktısını alıp kendi yaptığım seramik hamuru ile kabartarak kutunun üzerine yapıştırdım. Ortadaki resme daha da boyut kazandırmak için her katını ayrı kabarttım.

Kutuyu, etrafına simli kurdeleyi yapıştırmadan önce bir süre bıraktım. O kurdeleyi bayağı aradım. Bulduklarım ya çok simliydi ki çok parlak olsun istemedim, ya da çok sadeydi yine bir şey eksik gibi duruyordu. Sonunda bunu bulunca aldım ve hemen sıcak silikonla yapıştırıp kullanmaya başladım.

kutunun önceki hali



son hali







Perde Tutucusu

Uzun zaman önce www.bhg.com adlı sitede gezerken aşağıdaki resim gözüme çarptı. Çok hoşuma gitti ve hemen kaydettim:

O gün bugündür bilgisayarıma kaydettiklerim arasında duruyordu. Nihayet nasıl yapacağıma karar verdim. Önce internetten istediğim ölçülerde bir kalp buldum. Sonra bir kontrplaktan eşime dekupaj testeresiyle iki adet kalp kestirdim.
Kalplerimi beyaza boyadım. Üzerine gül resimlerini dekupaj yaptım. Kalpler bittikten sonra çubuğunu çok aradım. Ağaç dalı olmadı, örgü şişi olmadı, çıta aldım, köşeli olunca iyi durmadı, oklava kalın kaçtı. En sonunda Ankara'ya gittiğimizde eşimle uğramadan hayatta ayrılmadığımız Bauhaus'da çıtaların ve ahşapların olduğu reyonda tam istediğim gibi yuvarlak sopalardan buldum.

Sopaların ucuna kıl testereyle kontrplak üzerine çizip kestiğim ok uçlarını yapıştırdım, boyadım. Vernikledikten sonra perdeme taktım.

Kumaş perde tutucularından çok daha kullanışlı. Perdeye takılıp sökülecek kadar pütürlü değil ama perdenin kaymasını önleyecek kadar iyi tutunuyor. Kumaşlardan kesinlikle daha kullanışlı.

Şişe Boyamaca

Annemin evinde bulduğum iki adet cam şişeyi boyadım. Dışını iyice temizleyip ponpon fırça ile beyaza boyadım. Daha sonra elimde stok halinde bulunan boş zamanlarımda kestiğim resimleri yapıştırıp vernikledim. Kapakları zaten düz kırmızı olduğu için değiştirmeye gerek görmedim.

Yoğurt Kovasından Saklama Kapları

Yoğurt kovası dönüşümü benim en birinci boyama etkinliğim oldu. Evde o kadar çok yoğurt tüketiliyor ki her hafta boyanacak yeni bir kova çıkıyor. Kimi saksı, kimi saklama kabı oluyor. Bunlar da saklama kabı oldu. Mutfak serisi devam ediyor:

Bu kovaları tezgah üzerine üst üste koyunca çok neşeli bir görüntü ortaya çıkıyor.

Minik Kahve Tepsisi

Boyamalara başlayınca en iyisi birkaç parça işi birden çıkarmak oluyor. Böylece birini boyarken diğeri kuruyor, vernikleme de aynı zamanda yapılabiliyor. Bu tepsicik de benim bitmek bilmeyen stoklarımdan yıllardır sakladığım bir parça. Çok havalı oldu ama siz satır aralarını okuyarak evimin aslında çöp eve ne kadar yakın olduğunu tahmin edebilirsiniz. Neyse ki aşağıda büyükçe bir depomuz var da evin içinde pek çöp bulunmuyor. Tepsimin eski hali:

Bu zavallı tepsi aslında hayatına üzerinde altı küçük tabağı ve kapağı olan bir kahvaltılık olarak başlamıştı. Lakin yıllar geçtikçe ailesinin tüm üyeleri bizim ailemiz tarafından katledildi. Kala kala bu kaldı. Acısını hafifletmek için biraz süsleyip tepsi olarak insan içine çıkarmaya karar verdim. Kendisi artık hem tepsi, hem de dekor olarak kullanılıyor.

Tepsideki kareleri yine tembellik edip dekupajla yaptım. Yat verniği ile vernikledim. Ortasına sürdüğüm verniği biraz kalın sürüp çokça bekletince 100 kat vernik gibi oldu.

Eski Ekmek Kutusunun Dönüşümü

Havalar ısınınca boyamalar daha cazip geliyor. Hava güzel olunca kendimi balkona atıyorum, boyalarımı da alıyorum yanıma. Hem dışarıyı seyrediyorum, hem de boya yapıyorum. Boyamalarımı yaza almamın en önemli sebebi de vernikleme işinin olması. Özellikle yat verniği öyle fazla kokuyor ki vernik işini ancak bahçede yapabiliyorum.

Yine bir geri dönüşüm oldu bu boyamam. Dönüştürdüğüm ekmek kutusu tam 13 yıllık. Yeni evlendiğimde altta bulunan minicik çekmecesine kanarak almıştım. Kısa bir süre sonra bunun hiçbir işe yaramadığına karar vererek yeni bir ekmek kutusu aldım.

Bunu depoya kaldırdım. Ama bir türlü atamadım. Tayinler nedeniyle tam 5 ev değiştirdim. Salon koltuklarımı bile attım, buna dokunmadım. Boyama işine başladığımdan beri de aklımdaydı aslında bu kutuyu boyamak ama fırsat olmadı bir türlü. Geçen gün yeniden gözüme takıldı. Boyamaya ve istediğim gibi olmazsa atmaya karar verdim.

Her tarafını beyaza boyadım. Mika olmasına rağmen boyamada sorun çıkarmadı. Birkaç kat boyadan sonra maskeleme bandı kullanarak kapağındaki çizgileri ve kenarlarını beyaza boyadım. Sonra da tam tasarladığım şekilde resimleri buldum, hamurla kabarttım, yapıştırdım.

Üzerindeki ve yanlarındaki kareli deseni maskeleme bantlarıyla da yapabilirdim ama fazla oyalanmak istemediğimden internetteki ücretsiz paylaşım izni veren scrapbooking sitelerinden kopyaladım. Çıktı aldım ve yapıştırdım.





Bu resmi yapıştırmadan önce kavanozun ağız yerine gelecek kısmın altına doğal rafyaya benzeyen bir ip geçirdim, sonra yapıştırdım. İyice kuruyunca da fiyonk yaptım.

 

Bu işe başlamadan önce ne yapmayı planladıysam hepsini yaptım. En son da spray vernik attım.

İyi ki atmamışım bu kutuyu. İyi ki yıllardır her ev taşırken eşimin atma girişimlerine karşı kahramanca savunmuşum. " Baaak , işte ben bunun için atmamıştım" diyebilirim artık.

Baharlık Saksılar

Sonunda bahar geldi ve biz ailecek bulduğumuz her yerden çiçek almaya başladık. Hal böyle olunca bayağı bir saksı ihtiyacı doğdu. Gelgelelim ben eskiden beri plastik saksıları sevmem. Seramikler de bizdeki ihtiyaç miktarını düşününce küçük bir servet tutacak. Eskiden bağrıma taş basar sadece çiçeklere odaklanmaya çalışıp saksılarımı görmezden gelirdim. Ama artık ben onları boyayabiliyorum. Plastiğin boya tutmayacağına dair söylemlere kulaklarımı tıkayıp denemeye karar verdim. Denerim, olmazsa bir saksıyı çöpe atmış olurum ama ya olursa şekline ve rengine sadece benim karar verdiğim rengarenk saksılarım olur diye düşündüm.
Fırça ile de boyanmasına rağmen ponpon fırça boyayı daha kolay yüzeye tutturuyor fakat yüzeyi biraz pütürlü oluyor. İki türlü de denedim. Bence tek püf noktası boya katlarını ince ince birkaç kat olarak ayarlamak. Kapatmak için kalın olarak boyadığım yerler ya kalktı, ya da çok kaba bir görüntü oluşturdu. Boyamaları hoşuma gidenlerin kimine dekupaj yaptım, kimilerini daha önce aldığım "stencil"ları denemek için kullandım, kimilerine sünger baskılardan kullandım. Bazılarını da elimle çizdim. Malzeme bedava olunca internetten öğrendiğin tekniklerin hemen hemen hepsini denedim. İçimde bir şey kalmadı.


Güllü olan saksıyı hazır aldığım stampalarla yaptım



Elimle desen çizerken boyaya biraz un katıp koyulaştırdım. Bir nevi boncuk boya oldu. Bu boyayı, içi bitince sakladığım eski göz damlası kaplarına koyup kalem gibi çizdim. İstediğim gibi olunca tek tek vernikledim. Bir kısmını işyerime götürdüm, bir kısmını eve yerleştirdim. İşte sonuçlar:





Çiçek deseni sünger baskısı. Diğerlerini elimle çizdim.

Stencil denemeleri. Daha çok fırın ekmek istiyor. Pek beğenmedim.

Markette gördüğüm seramik saksılara benzetmeye çalıştım.

Yeni Askılar

Daha önce boyadığım mutfak askısı çok hoşuma gidince oğlumun ve kızımın odalarına iki tane daha boyadım. Yaptıklarımı heyecanla arkadaşlarıma gösterirken oğlumun korsanlı askısı afacan bir çocuğa esprili ve değişik bir doğum günü hediyesi olarak bir anda satılıverdi. Böylece hobimden para bile kazanmış oldum. Daha da güzeli başka yerlerde yaşayan insanların benim çok severek yaptığım bir şeyi kullanacak olmaları. Egomuz tavan yaptı tabii. İşin tuhaf yanı, bu kadar yıldır kendi paramı kazanıyorum, hiçbir zaman bu kadar kıymetli gelmemişti.Hediye edilecek yeri tanımıyorum ama güle güle kullansınlar.



Kulpları eşimin yeni icadı, daha zarif oldu sanki



Ahşap Mutfak Askısı

Ahşap boyama işine iyiden iyiye merak salınca, eve dekupaj makinası aldık. Askının modelini evdeki başka bir askının şeklini esas alıp üzerinde biraz oynayarak elde ettik.Her mutfağa yakışacağını düşünerek krem rengine boyadım. Önce etrafına kahverengi çiçekler yapmıştım ama gözüme pek hoş gelmeyince hafif zımparalayarak tüm objeyi aynı renge boyadım. En zevkli kısmı dekupaj resimlerinin yapıştırılması oldu. Kulplarını da kendimiz yaptık. Çok iyi olmasa bile geliştirmek için denemeler devam ediyor.

Geri Dönüşüm Tepsiler

Geri dönüşüm için genellikle kimsenin arkasından ağlamayacağı, çöpe atılabilecek gibi nesneleri tercih ediyorum.Bu tepsileri annemin yazlığında bir köşede atılmış, küflenmiş halde buldum. Birden işe başlayınca ancak son tepsinin resmini çekebildim. Üç tepsi de aynı görünümdeydi.


İşte bu zavallı tepsilerin son hali :






Tepsileri güzelce temizledikten sonra koyu kahverengi ile boyadım. İnternetten bulduğum resimleri, tepsilerin boylarına göre ayarlayıp renkli fotokopilerini aldım. Doğrudan yapıştırmak yerine karşılıklı kenarlarını yakarak eskitilmiş görünümü verdim. Kenarlarına parmak yaldız sürerek hafif parlattım. Yaldızları matlaştırmamak için önce su bazlı vernikle geçtim. En son yat verniği ile vernikledim. Tepsilerin son hali öyle hoşuma gitti ki arkalarına kurdele yapıştırdım ve yemek odasına tablo yaptım. Üçlü tablo olarak kullanıyorum.